Baw się zimą z Kubusiem – zajęcia stymulujące

Baw się zimą z Kubusiem – zajęcia stymulujące.

BAW SIĘ ZIMĄ Z KUBUSIEM

zajęcia stymulujące

1. Powitanie

  • Zabawa integracyjna – zapoznawcza.

Wszyscy są witam was, powitania już czas.
Jestem ja, jesteś ty. Raz, dwa, trzy. Raz, dwa, trzy.

Zabawa “Przedstawiamy Misia”.
Dzieci siedzą w kręgu, nauczycielka przedstawia maskotkę mówiąc: “To jest miś Kubuś, a ja jestem…”. Każde dziecko po kolei przedstawia się w ten sposób.

2. Muzykoterapia

    • „Zimowa muzyka” – zestaw ćwiczeń i zabaw dla dzieci i rodziców.( Muzykę dowolnie dobieramy do wybranych ćwiczeń)

„Muzyczna zima”

Prezentowane zabawy dają dzieciom możliwość odreagowania napięć psychiczno-fizycznych, odprężenia. Uwrażliwiają na różnorodne dźwięki i zachęcają do ruchowej interpretacji muzyki.

ZABAWY-ODREAGOWANIE

3. Zimowy taniec pobudzający

16 kroków przeplatanki po obwodzie koła w prawą stronę. Wszyscy trzymają się za ręce. Na mój znak ręce do góry i naśladujemy padający śnieg.

4. Śnieżynki – zabawa rozluźniające. Dziecko kuca i jest podnoszone do muzyki do góry przez rodzica, rozkłada ręce. Następnie powoli opada na dół i kładzie się na podłodze.

5.„Podmuchy wiatru”. Ćwiczenia oddechowe z wykorzystaniem chustek. Dziecko trzyma przed sobą chustę i dmuchając na nią stara się poruszyć lekko najpierw prawy róg, potem lewy, a na końcu mocnymi dmuchnięciami wprawia w ruch całą chustę.

6. „Taniec śnieżynek”. Improwizacje taneczne. Dzieci indywidualnie tańczą z chustami w rytm pogodnej muzyki.

7. „Przebudzenie misiów”. Ćwiczenia rozluźniające mięśnie całego ciała. Dzieci- misie poruszają najpierw głową, potem rękami, nogami, a na końcu potrząsają całym ciałem.

ZABAWY – ZRYTMIZOWANIE

8. Kroki po obwodzie koła w rytm muzyki. Improwizacje padającego śniegu i wiejącego wiatru.

ZABAWY – UWRAŻLIWIENIE

9.„Masaż”.

Zabawa odprężająca w parach. Rodzic wykonuje masaż na plecach dziecka stosując ruchy wynikające z treści wiersza.
Idzie zima: tup, tup, tup, (na przemian uderzamy w plecy końcami palców)
Wróbel w okno: stuk, stuk, stuk, (uderzamy jednym palcem)
Skacze dziecko: hop, hop, hop, (uderzamy dłonią)
Później robi duży skok. (uderzamy opuszkami palców w dwie odległe części pleców)
Wieje wietrzyk: fiu, fiu, fiu. (dmuchamy w szyję)
Kropi deszczyk: puk, puk, puk, (delikatnie stukamy wszystkimi palcami)
Deszcz ze śniegiem: chlup, chlup, chlup, (uderzamy dłońmi zwiniętymi w miseczki)
a grad w szyby: łup, łup, łup.(lekko uderzamy pięściami)
Świeci słonko, (ruchem okrężnym gładzimy dłonią plecy)
Wieje wietrzyk, (dmuchamy we włosy)
Pada deszczyk. (stukamy palcami)
Czujesz dreszczyk? (lekko szczypiemy w kark).

10. Łapiemy śnieżynki– dzieci podskakują jak najwyżej, rodzice mogą podnosić dzieci do góry.

RELAKSACJA

Kilka minut relaksacyjnej uspokajającej muzyki. Krótkie opowiadanie o ciepłym pokoju Misia Kubusia.(Improwizacja prowadzącego)

11. Historyjka obrazkowa i inne metody.

  • „Chory Miś Kubuś” historyjka obrazkowa o chłopcu, który się przeziębił.

Prowadzący przedstawia historyjkę. ( obrazki wykonać można samemu)

  • Zabawa dydaktyczna – losowanie z pudełka różnych części zimowej garderoby, nazywanie oraz określanie koloru.
  • Pokazywanie kartoników ze słowami ( MAMA, TATA, ZIMA, MIŚ, CZAPKA) – pierwszy etap nauki czytania wg Glenna Domana
  • Liczenie zebranych przedmiotów i grupowanie.

12. Zabawa ruchowa według Weroniki Sherborne „ Bądź zimą wysportowany jak Kubuś Miś”.

A. Ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała.

Poznając własne ciało uczymy się jak umiejętnie i świadomie kontrolować jego ruchy, a także nasze zachowania.

B. Wyczuwanie brzucha, pleców, pośladków:

– Dziecko siedzi na dywanie, rodzic pomaga.

– Kręcenie się w kółko na pośladkach, przewrót na plecy, przyciąganie kolan, rozprostowanie się i leżenie na plecach.

C. Wyczuwanie nóg i rąk:

-W siadzie prostym rozcieranie i poklepywanie kolan. Raz dziecko u rodzica, później  rodzic u dziecka.

– Dotykanie podłogi samą piętą, później całą stopą.

– Maszerowanie i unoszenie kolan do góry, chodzenie na sztywnych nogach.

– Wyczuwanie łokci – dziecko z pomocą rodzica dotyka łokciem kolana,

D. Wyczuwanie twarzy- mrużenie oczu i zabawne miny.

13. Ćwiczenia pozwalające zdobyć pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa w otoczeniu.

Ćwiczenia te umożliwiają poznanie otoczenia, dzięki czemu możemy czuć się swobodnie i nie obawiać się go, są one ściśle związane z poprzednimi, ponieważ trzeba znać siebie, mieć pewność w działaniu, aby łatwiej nawiązać kontakt z innymi.

Ćwiczenia w parach. Dziecko-rodzic.

a. Rodzic układa się w klęku podpartym czyli mostku. Dziecko przechodzi pod nim, dookoła.

b. Rodzice tworzą wspólny tunel, dzieci czołgają się przez niego.

14. Ćwiczenia ułatwiające nawiązywanie kontaktu i współpracy z partnerem i grupą.

W ćwiczeniach tych partner bierny(dziecko) jest pod opieką osoby aktywnej(rodzic). Ćwiczenia te rozwijają i uczą koncentracji, rozładowują napięcia i emocje.

a. Ćwiczenia „z” w parach.

–  Rodzic ciągnie za kostki, leżące na brzuchu lub plecach dziecko.

– Kołysanie w pozycji siedzącej „fotelik”.

– Rodzic porusza się w klęku podpartym po Sali nosząc na plecach swojego partnera.

– Rodzic prowadzi po sali dziecko, które ma zamknie te oczy.

b. Ćwiczenia „przeciwko” w parach.

– Próba przesunięcia skały- rodzic siedzi mocno podparty na podłodze, dziecko próbuje go przesunąć.

– „Worek”- rodzic leży na podłodze a dziecko próbuje go przewrócić na drugi bok.

– „Paczka”- dziecko zwinięte w kłębek. Rodzic próbuje rozwiązać paczkę ciągnąc za ręce i nogi. Paczka nie może zostać rozwiązana , ale może zostać uniesiona w górę.

c. Ćwiczenia razem w grupie.

– Dwóch ćwiczących (prowadzący i rodzic).Huśtanie – dwie osoby huśtają dziecko, trzymającego za ręce i nadgarstki.

– Kilku ćwiczących w klęku podpartym w rzędzie kołysze dziecko, które leży na ich plecach. Rząd naśladuje falę, przesuwa do przodu i do tyłu.

15. Wspólny obrazek.

Każdy uczestnik zabawy maluje rękę farbą (do malowania palcami) i odbija ją na bristolu. Rodzic podpisuje siebie oraz dziecko.

Zajęcia, które proponuję można przeprowadzić jednorazowo, lub rozłożyć na kilka dni. Uczestniczą w nich dzieci dwu i trzyletnie, oraz ich rodzice. Jest to przykład pierwszego spotkania, w którym wprowadziłam metodę czytania Gllena Domana, historyjkę obrazkową, zabawy przy muzyce, oraz zajęcia ruchowe metodą Weroniki Sherborne. Pamiętajmy o tym, aby między nimi znaleźć czas na zabawę swobodną.