Faktura

Faktura

Sposób nakładania farb na podłoże nazywamy fakturą. W dziejach malarstwa najczęściej stosowanym sposobem malowania — od strony technicznej — było gładkie zakładanie farbą powierzchni deski, płótna czy ściany. Wszelką ekspresję obrazu uzyskiwano przy pomocy rysunku lub koloru. Jednakże od czasu do czasu pojawiali się malarze o gwałtowniejszym temperamencie (z wybitnych np. Rembrandt, El Greco, Velasquez, Hals, Delacroix, Van Gogh), którym typowe środki wyrazu nie wystarczały. Przelewając na powierzchnię obrazu nurtujące ich emocje, artyści nakładali pędzlem farbę grubo, niespokojnymi pociągnięciami, tworząc nierówną powierzchnię, uzyskując ciekawe rytmy i zgrubienia.

Na początku XX wieku fakturą jako środkiem wyrazu zainteresowali się kubiści z Picassem i Braque’m na czele. Dążąc do wzbogacenia powierzchni obrazu i jego walorów wizualnych, przyklejali do płótna kawałki kolorowych papierów, fragmenty opakowań, kawałki worków z nadrukowanymi na nich literami i inne różnorodne, często dziwne materiały. Obrazy takie odbiegały swoim wyglądem od tradycyjnego malarstwa, były przede wszystkim układami kompozycyjnymi, a jednocześnie przykładem pomysłowości i żywej wyobraźni artystów.