Kierunek rozwoju architektury starożytnej

Kierunek rozwoju architektury starożytnej.

Po zapoznaniu się z architekturą czasów starożytnych nasuwa się kilka wniosków ogólnych.

1. Do najstarszych zachowanych zabytków należą grobowce i świątynie (Egipt, Mezopotamia). Dopiero w Grecji pojawiły się budowle świeckie przeznaczone do użytku publicznego wolnych obywateli; w Rzymie zakres ich funkcji znacznie się rozszerzył.

2. W miarę rozwoju kultury materialnej i duchowej ludów starożytnych problemy życia pozagrobowego ustępowały miejsca problemom życia doczesnego wolnych obywateli.

3. Nowe problemy społeczne aktywizowały wynalazczość konstrukcyjno-techniczną budowniczych w takim stopniu, że mogli sprostać nowym zamówieniom.

4. W wyniku zmienionych funkcji i nowych konstrukcji powiększała się stale przestrzeń wewnętrzna budowli i zmniejszał się stosunek ilości zużytego materiału budowlanego do kubatury wnętrza.

Piramida i zikkurat są pełną bryłą budulca o minimalnej przestrzeni wewnętrznej. Świątynia grecka posiada wprawdzie wnętrze, ale nie dla użytku ludzi. Funkcja świątyni nie różni się od funkcji pomnika. Przestrzeń wewnętrzna zróżnicowana, ukształtowana z rozmachem i o rozmaitym przeznaczeniu pojawia się dopiero w architekturze Rzymu.