Kolory lokalne

Kolory lokalne. Mówiąc o sposobie malowania impresjonistów, którzy malowali bardzo wrażeniowo, pilnie obserwując naturę i wyciągali wnioski ze zjawisk opisanych wyżej, nie zapominajmy, że jest to jeden z wielu sposobów widzenia w konsekwencji malowania natury. Sposobem innym i w pewnym sensie przeciwstawnym jest malowanie nie drobnymi plamkami, jak to robili impresjoniści, ale dużymi płaszczyznami koloru „lokalnego”, tzn. koloru, który wprawdzie jest zharmonizowany z barwami sąsiadującymi (harmonia barw, nawet tych kontrastujących, jest ogólnym prawem kunsztu kolorystycznego), ale „broni” się przed wpływami sąsiedztwa, jest więc możliwy do precyzyjnego zlokalizowania i określenia. Malowanie kolorem lokalnym było stosowane w przeszłości (np. w średniowieczu — patrz witraże), ale ma swoich zwolenników i współcześnie. Pojawia się szczególnie wtedy, gdy w sztuce zyskują przewagę tendencje wyobrażeniowe, kreacyjne i dekoracyjne nad nurtem, opierającym się na studiowaniu natury. Wśród malarzy współczesnych kolorami lokalnymi operowali m.in. Matisse, Braque, Leger.

Zebrane wyżej informacje o kolorze mają charakter obiektywny. Są elementami wiedzy. Można się ich nauczyć. W praktyce artystycznej wiedza ta może pomagać, a w każdym razie rozszerzać horyzonty ucznia, ale absolutnie nie wystarcza do malowania. Obok wiedzy potrzebna jest w malarstwie ta szczególna intuicja i wyczucie, żeby, jak to trafnie powiedział Cezanne, „w odpowiednim miejscu położyć odpowiedni kolor”. I chyba na tym polega sztuka operowania kolorem.