ŹRÓDŁA INSPIRACJI TWÓRCZEJ

ŹRÓDŁA INSPIRACJI TWÓRCZEJ

Przy okazji rozważań na temat ważnego problemu: czego uczymy? — warto zwrócić uwagę na trzy podstawowe źródła inspiracji plastycznej : a) na naturę, b) na wyobraźnię, c) na dzieła innych artystów, czyli na sztukę.

Mówimy o tych zagadnieniach nie tylko dlatego, że wyjaśniają one w części mechanizm powstawania oraz istotę dzieła sztuki, lecz i z tej przyczyny, że zrozumienie tych spraw ułatwi nam działanie dydaktyczne z młodzieżą. Niektórzy teoretycy uważają, że każdy młody człowiek posiada uzdolnienia plastyczne. Trzeba je tylko odkryć i rozbudzić. Chcąc tego dokonać trzeba wiedzieć, jakiego typu są te uzdolnienia, co może ucznia zainteresować i pobudzić do działania plastycznego. Pamiętać jednocześnie należy o tym, że prawie nigdy nie działa, w trakcie jakiejkolwiek realizacji plastycznej, tylko jeden bodziec. Zwykle mamy do czynienia z inspiracją wiązaną. Uczeń, który czerpie z natury, korzysta albo powinien korzystać także z wyobraźni; ktoś zafascynowany cudzą twórczością (typowy przykład: E. Manet) nie stworzy nic wybitnego bez honorowania dwu pozostałych źródeł inspiracji twórczej. Z tych właśnie powodów w praktyce szkolnej prowadzimy zajęcia uwzględniające zarówno naturę, jak i wyobraźnię. Nie pomijamy też fascynacji twórczością innych artystów.

Nie należy tu lękać się cudzych wpływów, ponieważ są one nieuniknione i dowodzą przeżycia dzieł danego kierunku lub przeżycia osobowości określonego artysty. Dzieje sztuki to rodzaj sztafety, a na aktualny jej dorobek składa się cała jej przeszłość.

Mimo nowych elementów wiedzy, które zostały włączone do programu oraz gwałtownego rozszerzenia wymagań w zakresie wyników nauczania, pewne problemy dydaktyczne pozostały niezmienione i będą nadal w centrum uwagi plastyków-pedagogów. Do takich problemów należy korzystanie z natury w procesie kształtowania świadomości plastycznej ucznia i rozwijania jego uzdolnień twórczych.